Deze bepaling luidt als volgt:

In afwijking van het bepaalde in § 1, kan het instellingsbestuur bachelors- en mastersopleidingen volledig in een andere taal dan het Nederlands aanbieden indien het om opleidingsprogramma's gaat die specifiek ten behoeve van buitenlandse studenten zijn ontworpen op voorwaarde dat er in dezelfde instelling een equivalente opleiding in het Nederlands wordt aangeboden.

Desgevallend kan het aanbod van een anderstalige opleiding en van de equivalente opleiding in het Nederlands worden verwezenlijkt door samenwerking en taakverdeling tussen voor de betrokken opleiding bevoegde instellingen binnen eenzelfde provincie zonder dat afbreuk gedaan wordt aan het recht van de student om een volledige opleiding in het Nederlands te volgen overeenkomstig de voorschriften van § 1.

Voor de toepassing van deze paragraaf worden het Brussels Hoofdstedelijk Gewest en de provincie Vlaams-Brabant als één geheel beschouwd.

Voorafgaand aan het indienen van de omvormingsvoorstellen zoals bedoeld in de artikelen 123 en 125 moet er een akkoord tussen de instellingen zijn als de equivalente opleiding niet aan dezelfde instelling wordt aangeboden. Dit akkoord wordt bij het omvormingsdossier gevoegd.

Deze derde uitzondering in paragraaf 2 met betrekking tot initiële opleidingen (naast de standaarduitzonderingen en de open machtiging), betreft de reeds voor de bachelor-master-hervorming bestaande mogelijkheid om opleidingen die specifiek ten behoeve van buitenlandse studenten zijn ontworpen, in een andere taal aan te bieden. In tegenstelling tot vroeger is de instelling in dat geval verplicht een equivalente opleiding in het Nederlands aan te bieden. In dit geval is er geen recht om het examen in het Nederlands af te leggen (zie hoger).

Zowel de anderstalige als de Nederlandstalige opleiding kan in samenwerking met andere instellingen worden georganiseerd. Opdat er een reëel alternatief in de keuze van de student zou zijn, is bepaald dat het aanbod zich binnen een provincie moet bevinden.
Het laatste lid van deze paragraaf dat betrekking heeft op de omvormingsvoorstellen is intussen vanzelfsprekend achterhaald. De controle op de voorwaarde van equivalentie gebeurt in het kader van artikel 64, § 4 van het Structuurdecreet (zie hierna).

Vooraf enkele interessante gegevens die uit de taalrapportering blijken:
De opleidingen richten zich naar een internationaal studentenpubliek, wensen voor Vlaamse studenten een internationale ervaring mogelijk te maken en zijn vaak gespecialiseerd in specifieke vakgebieden.
Het aanbod van anderstalige initiële bachelor- en masteropleidingen blijft nog steeds beperkt.
Voor het academiejaar 2008 - 2009 worden er in totaal 54 anderstalige opleidingen aangeboden, waarvan 7 anderstalige bachelors. De meeste anderstalige opleidingen worden georganiseerd door de universiteiten.
Voor alle aangeboden anderstalige opleidingen bieden de instellingen een Nederlands equivalent aan.
De andere onderwijstaal van deze opleidingen is bijna hoofdzakelijk het Engels met uitzondering van een Franstalige master.
Een groot aantal van de opleidingsonderdelen binnen deze anderstalige opleidingen worden als keuzevak opengesteld voor de studenten die het Nederlandstalige equivalent volgen. In de praktijk volgen de Nederlandstalige en de anderstalige studenten vaak samen deze opleidingsonderdelen wat vanzelfsprekend zeer verrijkend is voor beide groepen van studenten.
Het is opmerkelijk dat voor bepaalde kunstopleidingen, waar door de uitgesproken anderstaligheid van zowel studenten- als docentenpopulatie in de praktijk de opleiding grotendeels in het Engels verloopt, toch niet geopteerd wordt voor de mogelijkheid om een equivalente opleiding aan te vragen.
Het aantal studenten in deze opleidingen is relatief beperkt en het betreft overwegend anderstalige studenten. Mits een paar uitzonderingen bedraagt het percentage anderstalige studenten meer dan 80 - 90 % t.o.v. het aantal Nederlandstalige studenten.

De voorwaarde - ingegeven vanuit het vrije keuzerecht van de student om de onderwijsinstelling te kiezen die hij / zij wenst - om binnen een zelfde provincie (het Brussels Hoofdstedelijk Gewest en de provincie Vlaams-Brabant worden als één geheel beschouwd) het equivalent aanbod te voorzien, heeft vanzelfsprekend wel implicaties op de samenwerkingsinitiatieven tussen instellingen. Concreet betekent dit dat bepaalde samenwerkingsinitiatieven tussen bijvoorbeeld een instelling uit Oost-Vlaanderen en het Brussels Gewest, benadeeld worden ten aanzien van een samenwerking tussen een Brusselse instelling en een in Vlaams Brabant gesitueerde instelling.

Het equivalent aanbod moet wel niet noodzakelijk door een Vlaamse hogeschool of universiteit worden ingevuld. Dit staat alleszins niet als zodanig in de decretale tekst. De degreetgever heeft het in de bepaling enkel over een bevoegde instelling. Dit opent mogelijkheden in het kader van de gezamenlijke- en bi-diplomering om binnen het Brussels gewest met instellingen uit de Franse gemeenschap in dit verband overeenkomsten af te sluiten.

Bovenstaande informatie werd verkregen o.a. via

• Student en recht, Lieve Van Hoestenberghe en Raf Verstegen (red.), juridische en sociale gids voor het hoger onderwijs, Leuven, ACCO, pg. 59